yuregimdesaklidir

Yaðmur ne güzel yaðýyor,

Öyle kal yanýmda…

Ben  bu þiiri okurken gözyaþlarýma hakim olamadým.Kim bilir  o  güzel

Küçücük yüreðinde nasýl bir fýrtýna kopuyodur Þevval’in.Bayram da elinden tutup seni  parka götüren baban yok artýk ama geride binlerce annen  binlerce baban  var .Seni böyle derinden yaralayanlar ,üzenler nasýl hesabýný verecekler .Sen baþýný yere  eðme  çünkü sen ÞEHÝT KIZISIN…

Bu þiir Þevval'in  þehit olan babasýna yazmýþ olduðu bir þiir

Güzel vataným,

Al bayraðým uðruna,

Þehit olmuþ babam,

Bana yetim diyorlar,

Ben yetim deðilim,

Bu vatanýn evladýyým.

Sanma ki  boynum  büküldü.

Baþým  þimdi daha dik.

Gururluyum  ben.

Çünkü  ben þehit kýzýyým.

Yüce Ata’mýn izinde,

Þehitlerimizin  eseri bayraðýmýzla,

Bizler bu vatanýn bekçisiyiz.

Benim  vataným,

Öyle güzel vatan ki,

Uðruna kaç kiþi þehit oldu.

Göklerde,

Nazlý  nazlý dalgalanan

Al bayraðým,

Nasýl yüce  bir bayraksýn ki,

Kaç þehit kanýný temsil ediyorsun.

Þehit babamý temsil eden ben,

Öyle bir þehit evladýyým ki,

Bu güzel vataným,

Bu yüce bayraðým için,

Gözümü bile kýrpmadan

Canýmý veririm.

HER HAKKI YÜREÐÝMDE SAKLIDIR.

ÞEHÝT KIZI

B.Þevval  BEZÝK

Olmadý…Bir þiir daha yazamadýk aþka.Söz de vermiþtik…Yaz geldi…Yaðmur sustu,güneþ gül yüzünü gösteremedi…Bir hüzün halidir aldý baþýný gitti masallar,delicesine kovaladýk yalnýzlýklarda,yetiþemedik…

Yaðmurlara tutuldu düþlerimiz,zor yollarda ýslandý gülüþlerimiz.Kitaplara þiir olduk belki biz…Bir þiir yazamadýk!Bir þiir yazamadýk seninle…Her günahtan uzakta,masalvari bir þiir…

Þimdi saatin kaç?Sana da var mý gece?Yoksa bu zifiri karanlýk yalnýz bana mý?Sahi oralar da hava nasýl…?Yaz geldi deyular amma…Ben ayaza tiryaki…Ay ýþýðýna dokunur mu gözlerin,hala ýslak mý kirpiklerin?Sustu mu dudaklarýn…?Biti mi aðýtlarýn…?

Beni hiç sorma…Hala ve hala,ve hala inatla,olmazlara ‘’amin’’ diyen dualardayým.Elimi tutamadýðýn gözlerime bakamadýðýn her yerdeyim.Ellerim boþ,gözlerim serkeþ…Kendi kendime,kendi dilimce bir þarký mýrýldanýyorum.Yaþýyorum,bir yarým elma tadýnda,ya da yapraklarý savrulmuþ bir aðaç gövdesi.Ya da adý neyse o hüzün mevsiminin,dört mevsim ben ondayým…

HAZANLAYIM , HÜZÜNLEYÝM.....

Gönlüme taht kurmus, baþ köþede oturuyor, durmadan çaðýrýyor, çekiyorsun beni kendine..Bir girdaba mý sürüklüyorsun beni, yoksa mutluluða mý bilmiyorum..Nesin ki bu derece beni kemirip kemirip bitiriyorsun?

Bogazda ucan her martý da umutlarým gizli benim..Hepsine de fýsýldadým umutlarýmý..Engin maviliklerin derinlerinde parýldayan bir ýþýk görürlerse onun benim umudum oldugunu fýsýldadým onlara..O umutlar o engin maviliklerin derinlerinde olabilirler ama gün gelecek o maviliklerin üstüne çýkacak iþte o zaman parýldayacaklar dedim..Tamam dediler Ýstanbul..Dokunmayacaklarýna dair söz verdiler bana..

O masmavi insaný büyüleyen muhteþem boðazýn mý benliðimi çeken yoksa ayasofyanýn ilginç mimarisi mi?Çamlýcanýn tepeden bir kartal gibi süzülüþü mü yoksa Fatih'in gönüllere su serpen mistik havasý mý ceken tarafýn beni..O eþsiz engin maviliklerin karþýsýna geçip kendimi yaptýklarýmý, yapacaklarýmý, sorgulayýp yargýlamayý mý özledim yoksa?

Çagýrýyorsun beni ama bekleme gelemem ben daha Ýstanbul..Ne zamanki tamamladým kendimi, ne zamanki hamlýktan olgunluða adým attým ve ne zaman bana söz veren martýlar sözlerinde durup umutlarýmý bir sýr olarak sakladýlar , o zaman gelirim..Umutlarým ne zaman engin maviliklerin üstüne cýkar o zaman gelirim..Sana ayak basarken ne zamanki çocuklar mendil satýp, cam silmeyi býrakýrlar o zaman gelirim..Bekle ÝSTANBUL bekle.Ben yine gelirim sana..Umutlarým bir bir ýþýldadýgýnda yeni umutlarýmý fýsýldamak için gelirim sana..Güzelliklerin umuda baðlandýðý þehre sevgilerimle GELÝRÝM..